Javier Gonz\u00e1lez redescubre as\u00ed mesmo neste novo disco e m\u00f3stranos un traballo cheo de mensaxes.<\/p>\n
Para aqueles a os que lle gusta darlle voltas \u00e1s cousas e velos desde o prisma da sinxeleza e a realidade da vida mesma, sen d\u00fabida leste \u00e9 o seu disco.<\/p>\n
En palabras do propio Javier:<\/p>\n
Ata que chega ese d\u00eda en que exclamas sorprendido xa \u00e9 de novo Nadal…!, coma se decembro co\u00e1seche en casa sen chamar ao timbre. Empezas a facer m\u00e1is viaxes ao \u00e1lbum de fotos que ao futuro, e as agullas do teu reloxo transp\u00f3rtanche do alba ao ocaso \u00e1 velocidade da luz. A penas acabas de levantarche unha ma\u00f1\u00e1 rumoreando: bos d\u00edas, ver\u00e1n!, e xa che responde educadamente o outono, instalado de “okupa” na xanela. Descobres que os teus minutos, as t\u00faas horas, os teus d\u00edas, os teus anos vanse clonando a unha velocidade f\u00f3ra de control, e aparecen met\u00e1stase de monoton\u00eda, sen carga, de tristeza, esparexidas polo sistema enigm\u00e1tico da nosa existencia.<\/p>\n
Ent\u00f3n, acodes \u00e1 consulta de don ningu\u00e9n en plena Avenida da nada:
\n-Que me pasa doutor?
\n-Padece vostede cancro de tempo.
\n-\u00c9 grave?
\n-\u00c9 terminal.<\/p>\n
E s\u00e1casche un billete de ida cara ao pasado, nunha r\u00faa do Nova York, embalsamada na memoria desde o s\u00e9culo pasado, onde permanece aquel grafiti que segue sendo a \u00fanica quimioterapia efectiva contra a insoportable levedad do ser: “hai vida antes da morte”<\/p>\n
Un disco, indispensable na nosa colecci\u00f3n particular.<\/p>\n
<\/p>\n\n